مقایسه اثر تمرینات مقاومتی و هوازی بر بیان ژنهای IRS-1، PI3K و Akt در عضله اسکلتی موشهای مبتلا به دیابت نوع ۲
Abstract
دیابت نوع ۲ بهعنوان یکی از شایعترین اختلالات متابولیکی، با مقاومت انسولینی، اختلال در برداشت گلوکز و تغییر در عملکرد عضله اسکلتی همراه است. در این میان، مسیر سیگنالینگ انسولین شامل ژنهای IRS-1، PI3K و Akt نقش کلیدی در تنظیم متابولیسم گلوکز و پاسخ سلولهای عضلانی به انسولین ایفا میکند. فعالیت بدنی و تمرینات ورزشی بهعنوان یکی از مهمترین مداخلات غیردارویی، میتوانند از طریق تنظیم این مسیرها بخشی از اختلالات ناشی از دیابت را اصلاح کنند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثر تمرینات مقاومتی و هوازی بر بیان ژنهای IRS-1، PI3K و Akt در عضله اسکلتی موشهای مبتلا به دیابت نوع ۲ بود. این پژوهش از نوع تجربی آزمایشگاهی بود و بر روی ۵۰ سر موش نر نژاد C57BL/6 انجام شد که به پنج گروه کنترل سالم، شم، کنترل دیابتی، دیابتی+تمرین هوازی و دیابتی+تمرین مقاومتی تقسیم شدند. دیابت نوع ۲ با رژیم پرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. برنامه تمرینات هوازی و مقاومتی به مدت ۸ هفته و ۵ جلسه در هفته اجرا گردید. بیان ژنهای IRS-1، PI3K و Akt در عضلات Soleus و EDL با روش Real-Time PCR اندازهگیری شد. نتایج نشان داد دیابت نوع ۲ موجب کاهش معنیدار بیان هر سه ژن گردید، در حالی که هر دو نوع تمرین باعث افزایش معنیدار بیان ژنها شدند. تمرین مقاومتی بیشترین اثر را بر IRS-1 و تمرین هوازی بیشترین اثر را بر PI3K و Akt داشت. بهطور کلی، هر دو مداخله تمرینی توانستند بخشی از اختلالات مسیر سیگنالینگ انسولین را در عضله اسکلتی دیابتی بهبود بخشند، اما الگوی پاسخ مولکولی آنها متفاوت بود.
Published
Submitted
Revised
Accepted
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 ریحانه علیزاده بهبهانی (نویسنده); سعید کشاورز ; : لیلا صرامی , جمشید بنایی بروجنی (نویسنده)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
