نقش عزت‌نفس و خودپنداره از پیری در پیش‌بینی مشارکت در فیزیوتراپی

چکیده

این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین عزت‌نفس، خودپنداره از پیری و مشارکت در فیزیوتراپی در میان بزرگسالان تهران انجام شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه این عوامل روان‌شناختی پیش‌بینی‌کننده‌های مشارکت در برنامه‌های فیزیوتراپی هستند. این مطالعه با طراحی مقطعی و شامل ۱۶۰ شرکت‌کننده به صورت تصادفی از تهران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مشارکت در فیزیوتراپی، مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ و پرسشنامه خودپنداره از پیری جمع‌آوری شدند. تحلیل‌های همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی با استفاده از نرم‌افزار SPSS-27 برای ارزیابی روابط بین متغیرها انجام شد. نتایج نشان داد که همبستگی مثبت و معناداری بین عزت‌نفس و مشارکت در فیزیوتراپی (r = 0.45, p < 0.01) و بین خودپنداره از پیری و مشارکت در فیزیوتراپی (r = 0.39, p < 0.01) وجود دارد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که عزت‌نفس (B = 0.53, p < 0.01) و خودپنداره از پیری (B = 0.41, p < 0.01) پیش‌بین‌های معناداری برای مشارکت در فیزیوتراپی هستند. این مطالعه نتیجه‌گیری می‌کند که تقویت عزت‌نفس و پرورش نگرش‌های مثبت نسبت به پیری می‌تواند به طور قابل توجهی مشارکت در فیزیوتراپی را افزایش دهد. این یافته‌ها اهمیت مداخلات روان‌شناختی در ارتقای رفتارهای سلامت جسمی را برجسته می‌کند.