طول عمر در دست انتشار 2026 08 25 The Effect of a High-Intensity Interval Training Program on Body Mass Index in Military Personnel ‎ تأثیر یک برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا بر شاخص توده بدنی نظامیان FA سید مهدی رضوی دهکردی مرکز تحقیقات طب ورزشی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران محمدرضا زارعلی پژوهشگر، اداره بهداشت و درمان نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران امین ابدالی فر گروه تربیت بدنی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article Introduction: This study aimed to investigate the effect of a high-intensity interval training (HIIT) program on the body mass index (BMI) of military personnel. Methods: This study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with experimental and control groups. The statistical population consisted of all military personnel. The sample size was determined based on the study inclusion criteria and using G*Power software. Based on an effect size of 0.45, statistical power of 0.95, and a significance level of 0.05, a total sample of 30 participants was determined. Participants were then randomly assigned to either the experimental group or the control group. To assess physical activity readiness, the Physical Activity Readiness Questionnaire (PAR-Q) and the Health and Physical Activity Questionnaire were administered. Body weight was measured using an AND digital scale (Model HL400) with a precision of 0.1 g, while height was measured using a SECA stadiometer (Germany). The high-intensity interval training (HIIT) protocol was implemented based on the guidelines proposed by Buchheit and Laursen (2013). At the beginning of each session, participants performed a 10-minute warm-up, consisting of 5 minutes of light running at 40–50% of maximum heart rate, followed by 3 minutes of dynamic movements, including lunges, squats, and joint mobility exercises, and 2 minutes of progressive running up to 65% of maximum heart rate. The collected data were analyzed using SPSS version 25 at a significance level of 0.05 Results: The results indicated no statistically significant difference in posttest BMI scores between the HIIT and usual daily exercise groups (p ≥ 0.001). Conclusion: The findings indicated that HIIT did not have a statistically significant effect on the BMI of military personnel. Therefore, HIIT alone may not be sufficient to improve BMI, and its combination with nutritional management and sustained exercise programs is recommended. مقدمه: هدف از این پژوهش بررسی تأثیر یک برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا بر شاخص توده بدنی نظامیان بود. روش کار: این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و گروه های کنترل و آزمایشی می‌باشد. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان نظامی می باشد. نمونه آماری تحقیق براساس معیارهای ورود به تحقیق و با استفاده از نرم افزار GPower تعیین شد. حجم نمونه با استفاده از نرم افزار Gpower (اندزه اثر 45/0، توان آماری 95/0 و سطح معنی داری 05/0) 30 نفر تعیین و به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و آزمایشی تقسیم شدند. برای ارزیابی آمادگی فعالیت بدنی، از پرسشنامه آمادگی جسمانی پارکیو (PAR-Q) و پرسشنامه تندرستی و فعالیت بدنی استفاده شد. اندازه‌گیری وزن بدن با استفاده از ترازوی دیجیتالی با مارک AND و مدل HL400 با دقت 0/1 گرم و اندازه‌گیری قد با دستگاه قدسنج مارک سگا (SECA) ساخت آلمان انجام گرفت. پروتکل تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر اساس دستورالعمل‌های بوجیت و لارسن (2013) اجرا شد. آزمودنی‌ها در هر جلسه ابتدا 10 دقیقه گرم‌کردن شامل 5 دقیقه دویدن آرام با شدت 40 تا 50 درصد ضربان قلب بیشینه، 3 دقیقه حرکات پویا شامل لانج، اسکات و بازکردن مفاصل و 2 دقیقه دویدن تدریجی تا شدت 65 درصد ضربان قلب بیشینه انجام دادند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 25 و در سطح معناداری 05/0 تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که تفاوت معناداری بین نمرات پس‌آزمون شاخص توده بدنی در دو گروه تمرین تناوبی با شدت بالا و تمرینات معمول روزانه مشاهده نشد (001/0≥p). نتیجه‌گیری: افته‌ها نشان داد که تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) تأثیر معناداری بر شاخص توده بدنی نظامیان نداشت. بنابراین، به‌کارگیری HIIT به‌تنهایی برای بهبود شاخص توده بدنی کافی نبوده و ترکیب آن با برنامه‌های تغذیه‌ای و تمرینی مستمر توصیه می‌شود.