طول عمر در دست انتشار 1405 10 01 The Effect of a High-Intensity Interval Training Program on Body Mass Index in Military Personnel تأثیر یک برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا بر  شاخص توده بدنی نظامیان 1 14 FA سید مهدی رضوی دهکردی مرکز تحقیقات طب ورزشی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران محمدرضا زارعلی پژوهشگر، اداره بهداشت و درمان نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران امین ابدالی فر گروه تربیت بدنی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1405 03 10 <p>This study aimed to investigate the effect of a high-intensity interval training (HIIT) program on the body mass index (BMI) of military personnel. This controlled pretest–posttest intervention included 30 military personnel who were randomly allocated to experimental and control groups (n=15 each). Body weight and height were measured using an AND digital scale (Model HL400) and a SECA stadiometer, respectively. The 8-week HIIT protocol was based on Buchheit and Laursen (2013) and was performed three sessions per week. Because the assumptions required for ANCOVA were not met, between-group posttest BMI scores were compared using one-way ANOVA. Analyses were performed in SPSS version 25 with statistical significance set at p&lt;0.05. There was no statistically significant between-group difference in posttest BMI (F(1,28)=3.212, p=0.084, η²=0.103). Under the present 8-week protocol, HIIT did not produce a statistically significant between-group difference in BMI. Future studies should include direct measures of body composition and dietary monitoring to evaluate changes not captured by BMI.</p> <p>هدف از این پژوهش بررسی تأثیر یک برنامه تمرین تناوبی با شدت بالا بر شاخص توده بدنی نظامیان بود. این پژوهش یک مطالعه مداخله‌ای کنترل‌شده با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی کارکنان نظامی می‌باشد. نمونه آماری تحقیق براساس معیارهای ورود به تحقیق و با استفاده از نرم افزار GPower تعیین شد. حجم نمونه با استفاده از نرم افزار Gpower (اندزه اثر 45/0، توان آماری 95/0 و سطح معنی داری 05/0) 30 نفر تعیین و به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و آزمایشی تقسیم شدند. برای ارزیابی آمادگی فعالیت بدنی، از پرسشنامه آمادگی جسمانی پارکیو (PAR-Q) و پرسشنامه تندرستی و فعالیت بدنی استفاده شد. اندازه‌گیری وزن بدن با استفاده از ترازوی دیجیتالی با مارک AND و مدل HL400 با دقت 0/1 گرم و اندازه‌گیری قد با دستگاه قدسنج مارک سگا (SECA) ساخت آلمان انجام گرفت. پروتکل تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر اساس دستورالعمل‌های بوخهایت و لورسن (2013) اجرا شد. آزمودنی‌ها در هر جلسه ابتدا 10 دقیقه گرم‌کردن شامل 5 دقیقه دویدن آرام با شدت 40 تا 50 درصد ضربان قلب بیشینه، 3 دقیقه حرکات پویا شامل لانج، اسکات و بازکردن مفاصل و 2 دقیقه دویدن تدریجی تا شدت 65 درصد ضربان قلب بیشینه انجام دادند. با توجه به احراز نشدن پیش‌فرض‌های لازم برای تحلیل کوواریانس، مقایسه بین‌گروهی BMI در پس‌آزمون با تحلیل واریانس یک‌راهه انجام شد. تحلیل‌ها با SPSS نسخه 25 و سطح معناداری p&lt;0.05 انجام شدند. تفاوت نمرات پس‌آزمون شاخص توده بدنی بین دو گروه از نظر آماری معنادار نبود (F(1,28)=3.212, p=0.084, η²=0.103). در این نمونه و با پروتکل هشت‌هفته‌ای حاضر، HIIT تفاوت معناداری در BMI ایجاد نکرد. برای ارزیابی دقیق‌تر اثر تمرین بر وضعیت بدنی، استفاده از شاخص‌های مستقیم ترکیب بدن و کنترل وضعیت تغذیه‌ای در مطالعات آینده توصیه می‌شود.</p> https://quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/106/90