طول عمر در دست انتشار 1405 10 01 Comparative Effectiveness of Mindfulness-Based Stress Reduction and Compassion-Focused Therapy on Food Literacy and Gastrointestinal-Specific Anxiety in Patients With Irritable Bowel Syndrome مقایسه اثربخشی درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی و درمان متمرکز بر شفقت بر سواد تغذیه‌ای و حساسیت گوارشی بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر 1 18 FA سیدعلیرضا سیدابراهیمی دانشجوی دوره دکتری، روانشناسی سلامت، پردیس بین المللی کاسپین دانشگاه تهران منیژه فیروزی دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران مریم آفرینی بادی استادیار، گروه داخلی اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 1405 02 10 <p>Irritable bowel syndrome (IBS) is a chronic disorder of gut-brain interaction. Its symptom experience is linked to stress, gastrointestinal-specific anxiety, and health-related behavior. This study compared mindfulness-based stress reduction (MBSR) and compassion-focused therapy (CFT) for improving food literacy and reducing gastrointestinal-specific anxiety in patients with IBS. A quasi-experimental pretest-posttest-follow-up design with a control group was used. Forty-five eligible patients were randomly allocated to MBSR, CFT, or control conditions (n = 15 per group). The active groups received eight group sessions, whereas the control group received no psychological intervention during the study period. Food literacy was assessed with the Short Food Literacy Questionnaire, and gastrointestinal-specific anxiety was measured with the Visceral Sensitivity Index. Data were analyzed using analysis of covariance, mixed repeated-measures analysis, and Bonferroni-adjusted pairwise comparisons. After baseline adjustment, the group effect was significant for posttest food literacy, F(2, 41) = 196.26, p &lt; .001, partial η² = .91, and gastrointestinal-specific anxiety, F(2, 41) = 182.34, p &lt; .001, partial η² = .90. Both active interventions produced more favorable outcomes than the control condition. At posttest, MBSR differed from CFT for food literacy (adjusted p = .041) and gastrointestinal-specific anxiety (adjusted p = .045); neither difference remained significant at follow-up. Time-by-group interactions were significant for both outcomes, and follow-up means in the active groups remained close to their posttest values. MBSR and CFT were associated with favorable and relatively sustained changes in self-reported outcomes. The small short-term advantages of MBSR were not maintained at follow-up; therefore, the findings support both approaches as potential adjunctive interventions rather than demonstrating definitive superiority. Replication with larger samples, active controls, complete protocol reporting, and independently verified clinical outcomes is warranted.</p> <p>سندروم روده تحریک‌پذیر اختلالی مزمن در تعامل روده و مغز است که تجربه نشانه‌های آن با استرس، اضطراب اختصاصی گوارشی و رفتارهای سلامت‌محور ارتباط دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی و درمان متمرکز بر شفقت بر سواد تغذیه‌ای و حساسیت گوارشی بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک‌پذیر انجام شد. در این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون، پیگیری و گروه کنترل، ۴۵ بیمار واجد شرایط به‌طور تصادفی در سه گروه کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی، درمان متمرکز بر شفقت و کنترل قرار گرفتند (هر گروه ۱۵ نفر). دو گروه فعال هشت جلسه گروهی دریافت کردند و گروه کنترل در دوره مداخله درمان روان‌شناختی دریافت نکرد. سواد تغذیه‌ای با پرسشنامه کوتاه سواد غذایی و حساسیت گوارشی با شاخص حساسیت احشایی اندازه‌گیری شد. داده‌ها با تحلیل کوواریانس، تحلیل واریانس آمیخته و مقایسه‌های زوجی اصلاح‌شده به روش بن‌فرونی تحلیل شدند. پس از کنترل نمره پیش‌آزمون، اثر گروه بر سواد تغذیه‌ای در پس‌آزمون معنادار بود؛ ‪F(2, 41) = 196.26; p &lt; .001; ηp² = .91. اثر گروه بر حساسیت گوارشی در پس‌آزمون نیز معنادار بود؛ ‪F(2, 41) = 182.34; p &lt; .001; ηp² = .90. هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل با افزایش سواد تغذیه‌ای و کاهش حساسیت گوارشی همراه بودند. در پس‌آزمون، تفاوت میان گروه‌های ذهن‌آگاهی و شفقت برای سواد تغذیه‌ای، ‪p = .041، و حساسیت گوارشی، ‪p = .045، معنادار بود؛ اما در مرحله پیگیری تفاوت میان دو مداخله معنادار نبود. اثر متقابل زمان و گروه برای هر دو پیامد معنادار بود و میانگین‌های پیگیری گروه‌های مداخله به مقادیر پس‌آزمون نزدیک باقی ماندند. هر دو مداخله با تغییرات مطلوب و نسبتاً پایدار در پیامدهای خودگزارش‌شده همراه بودند. برتری کوتاه‌مدت ذهن‌آگاهی نسبت به شفقت در برخی مقایسه‌ها کوچک و در پیگیری ناپایدار بود؛ بنابراین، نتایج از سودمندی هر دو رویکرد به‌عنوان مداخلات مکمل حمایت می‌کنند، نه از برتری قطعی یکی از آن‌ها. تفسیر یافته‌ها باید با توجه به نمونه کوچک، کنترل غیرفعال و نبود پیامد بالینی مستقل انجام شود.</p> https://quarterlylongevity.com/index.php/longevity/article/download/104/88